تفاوت از زمین تا آسمان

دیروز مثل همیشه رفتم سر قنات که آب برای خوردن پر کنم. دیدم چند تا جوان از این جوان‌های امروزی که خودشون رو خیلی آدم و باکلاس حساب می‌کنن (با خالکوبی و دود و با موتورهای پرصدا و ...) نشستن سر قنات... من رو که دیدن بلند شدن رفتن اون طرف، من آب پر کردم آوردم...

حالا طبعم نمی‌گیره از اون آب بخورم!! حس بدی پیدا می‌کنم!

تصور کن: یکی به جایی می‌رسه که مردم خودشون رو می‌کُشن که یه پارچه به تابوتش بکِشن و تا آخر عمر هر وقت نگاهشون به اون پارچه می‌افته، یاد عهدشون برای پاک بودن بیفتن و پیشرفت کنن... و یکی هم به اونجا می‌رسه که کنار آب روان که قرار می‌گیره، اون آب دیگه اون حس گوارا بودن رو از دست می‌ده!

تفاوت از زمین تا آسمان است...