وقتی پشیمانی فایده ندارد

یک گروه از دانشجوهای دختر را که می‌بینم خدا می‌داند آنقدر غم وجودم را می‌گیرد که احساس می‌کنم کمی پیرتر شدم: آن گروه که نوجوان‌تر که بوده‌اند هر اشتباهی را مرتکب شده‌اند و تا توانسته‌اند در مستی تاخته‌اند... مدتی که می‌گذرد، می‌بینند از سن ازدواج گذشته‌اند و هیچ کس نخواسته این دختر دست‌مالی‌شده همسرش باشد و آن‌ها باید تا آخر عمر در حسرت داشتن خانواده و شیرینی فرزند بمانند... برخی‌شان را که نگاه می‌کنم می‌بینم پشیمانی از تک‌تک سلول‌هایشان مشخص است؛ اما چه کنیم که دیگر همه پل‌ها را خراب کرده‌اند و دیر برگشته‌اند... چنان با خضوعی ناشی از پشیمانی در دانشگاه قدم می‌زنند که دل انسان کباب می‌شود؛ احساس می‌کنم دلشان می‌خواهد به دختران کم‌سن‌تر از خودشان بگویند که: دختر جان، من این مسیر را تا انتها رفتم به خدا جز تنهایی خبری نبود...