چرا خداوند معجزه نمی‌فرستد!؟
حمید رضا نیرومند
یک سؤال اساسی این است که چرا خدا یک معجزه به دست یک نفر نمی‌فرستد که همه ایمان بیاورند؟
پاسخ خداوند: مگر قبلاً نفرستادم؟ همه ایمان آوردند؟
آیه ۵۹ سوره أسرا چقدر زیبا پاسخ می‌دهد:
وَمَا مَنَعَنَا أَن نُّرْسِلَ بِالْآيَاتِ إِلَّا أَن كَذَّبَ بِهَا الْأَوَّلُونَۚ وَآتَيْنَا ثَمُودَ النَّاقَةَ مُبْصِرَةً فَظَلَمُوا بِهَاۚ وَمَا نُرْسِلُ بِالْآيَاتِ إِلَّا تَخْوِيفًا ﴿٥٩﴾
و [چیزى] ما را از فرستادن معجزات باز نداشت جز اینکه پیشینیان، آن معجزات را [نادیده گرفتند و] تکذیب کردند، و به ثمود ماده‌شتر دادیم که [پدیده‌اى] روشنگر بود، و[لى] به آن ستم کردند، و ما معجزه‌ها را جز براى بیم‌دادن [مردم] نمى‌فرستیم.
از دو جنبه جالب است:
- وقتی برخی انسان‌نماها با معجزه هم آدم نمی‌شوند، آن‌وقت می‌خواهی خمینی و خامنه‌ای بتوانند در آدم کردن آن‌ها موفق شوند!؟
- ببین خداوند با خلق مفهوم «اختیار» چه آفرید که خودش به خودش افتخار کرد. چیزی آفریدم که آنقدر پیچیده است که اگر خودم بخواهم با یک جلوه همه را مؤمن و آدم کنم، خلاف آن عمل کرده‌ام. پس یعنی خودم هم نمی‌توانم دخالت کنم و باید صبر کنم ببینم انتهای این خلقت شگفت‌انگیز چه می‌شود! کِی این نفس مختار و سرکش خودش با «تجربه و عبرت» رام می‌شود و به آن نفس مطمئنه می‌رسد؟
واقعاً این شعر از لحاظ عرفانی هم صحیح است: «بنی آدم اعضای یک پیکرند ... که در آفرینش ز یک گوهرند» یعنی همه ما از یک نفس آفریده شده‌ایم و هر کس وظیفه دارد خودش را به کمال برساند تا در نهایت آن نفس یگانه به کمال برسد و این حالا حالاها ادامه دارد...