این جهان دام است و دانه‌ش آرزو

چقدر مولانا زیبا گفته: 

این جهان دام است و دانه‌ش آرزو

در گریز از دام‌ها روی آر زو

چون چنین رفتی بدیدی صد گشاد

چون شدی در ضد آن دیدی فساد

اما قبل از مولانا، مولای ما علی علیه السلام زیباتر گفت: 

اللّٰهُمَّ عَظُمَ بَلَائِی، وَأَفْرَطَ بِی سُوءُ حالِی، وَقَصُرَتْ بِی أَعْمالِی، وَقَعَدَتْ بِی أَغْلالِی، وَحَبَسَنِی عَنْ نَفْعِی بُعْدُ أَمَلِی، وَخَدَعَتْنِی الدُّنْيا بِغُرُورِها، وَنَفْسِی بِجِنايَتِها وَمِطالِی

خدایا! به بلاهای بزرگ گرفتار شده‌ام و بدحالی‌ام از حدّ گذشته و اعمالم مرا به جایی نرسانده و زنجیرهای گناه مرا زمین‌گیر کرده و آرزوهای دور و دراز مرا زندانی ساخته و دنیا با غرورش و نفسم با جنایتش و امروز و فردا کردنم مرا نسبت به تو فریفته.